linguatus
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | linguatus | linguată | linguatum | linguatī | linguatae | linguată |
| Vocatif | linguate | linguată | linguatum | linguatī | linguatae | linguată |
| Accusatif | linguatum | linguatăm | linguatum | linguatōs | linguatās | linguată |
| Génitif | linguatī | linguatae | linguatī | linguatōrŭm | linguatārŭm | linguatōrŭm |
| Datif | linguatō | linguatae | linguatō | linguatīs | linguatīs | linguatīs |
| Ablatif | linguatō | linguatā | linguatō | linguatīs | linguatīs | linguatīs |
linguatus \Prononciation ?\
- Langué, qui a une langue.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Qui a une bonne langue, éloquent.
Dérivés
- linguatulus (« assez éloquent »)
Références
- « linguatus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage