magna
Français
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe magner | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Passé simple | ||
| il/elle/on se magna | ||
magna \ma.ɲa\
- Troisième personne du singulier du passé simple de magner.
Prononciation
- Lyon (France) : écouter « magna [Prononciation ?] »
Homophones
Paronymes
Anagrammes
→ Modifier la liste d’anagrammes
Espagnol
Forme d’adjectif
| Genre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Masculin | magno \ma.ɣno\ |
magnos \ma.ɣnos\ |
| Féminin | magna \ma.ɣna\ |
magnas \ma.ɣnas\ |
magna \ˈmaɣ.na\
- Féminin singulier de magno.
Prononciation
Étymologie
Adjectif
magna \ˈmaɡ.na\
Portugais
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | magno | magnos |
| Féminin | magna | magnas |
magna \mˈag.nɐ\ (Lisbonne) \mˈa.gə.nə\ (São Paulo)
- Féminin singulier de magno.
Étymologie
Adjectif
magna \maɲa\ féminin (pour un garçon, on dit : magnu)
- (Brindisien), , (Leccese), (Salentin méridional) Belle.
Notes
Portée dialectale :
- Brindisien : ce mot est attesté à Avetrana, Latiano, Mandurie, Sava, Uggiano Montefusco.
- Leccese : ce mot est attesté à Novoli.
- Salentin méridional : ce mot est attesté à Giuliano di Lecce.
Synonymes
Références
- Giovan Battista Mancarella, Gruppo Culturale Savese, Lessico dialettale di Sava, Edizioni del Griffo, Lecce, 2000
- Gerhard Rohlfs, Vocabulario dei dialetti salentini (Terra d'Otranto), Mario Congedo Editore, Galatina, 2007
- ↑ Gerhard Rohlfs, Vocabulario dei dialetti salentini (Terra d'Otranto), Mario Congedo Editore, Galatina, 2007