maniaca
Italien
Étymologie
- Dérivé du latin médiéval maniacus.
Nom commun
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | maniaco \ma.'ni.a.ko\ |
maniaci \ma.'ni.a.t͡ʃi\ |
| Féminin | maniaca \ma.'ni.a.ka\ |
maniache \ma.'ni.a.ke\ |
maniaca \ma.ˈni.a.ka\ féminin
- Maniaque, celle qui est atteinte de manie.
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | maniaco \ma.'ni.a.ko\ |
maniaci \ma.'ni.a.t͡ʃi\ |
| Féminin | maniaca \ma.'ni.a.ka\ |
maniache \ma.'ni.a.ke\ |
maniaca \ma.ˈni.a.ka\
- Féminin singulier de maniaco.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| maniaca \maˈnja.ko̯\ |
maniacas \maˈnja.ko̯s\ |
maniaca \maˈnja.ko̯\ féminin (graphie normalisée) (pour un homme, on dit : maniac)
- Maniaque (femme).
Forme d’adjectif
| Nombre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Masculin | maniac \maˈnjak\ |
maniacs \maˈnjat͡s\ |
| Féminin | maniaca \maˈnja.ko̞\ |
maniacas \maˈnja.ko̞s\ |
maniaca \maˈnja.ko̯\ (graphie normalisée)
- Féminin singulier de maniac.
Références
- Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
- (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → consulter cet ouvrage
- Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
- Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2