mensuratrice
Français
Étymologie
- (Date à préciser) Du latin mensuratrix, ou dérivé de mensurer, avec le suffixe -atrice, sur le modèle de mensuration.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| mensuratrice | mensuratrices |
| \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\ | |
mensuratrice \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\ féminin (pour un homme, on dit : mensurateur)
Traductions
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | mensurateur \mɑ̃.sy.ʁa.tœʁ\ |
mensurateurs \mɑ̃.sy.ʁa.tœʁ\ |
| Féminin | mensuratrice \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\ |
mensuratrices \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\ |
mensuratrice \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\
- Féminin singulier de mensurateur.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Prononciation
- La prononciation \mɑ̃.sy.ʁa.tʁis\ rime avec les mots qui finissent en \is\.
- Paris (France) : écouter « mensuratrice [Prononciation ?] »
Anagrammes
→ Modifier la liste d’anagrammes
Références
- « mensuratrice » dans le Dictionnaire numérique Cordial.
Latin
Forme de nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | mēnsūrātrīx | mēnsūrātrīcēs |
| Vocatif | mēnsūrātrīx | mēnsūrātrīcēs |
| Accusatif | mēnsūrātrīcem | mēnsūrātrīcēs |
| Génitif | mēnsūrātrīcis | mēnsūrātrīcum |
| Datif | mēnsūrātrīcī | mēnsūrātrīcibus |
| Ablatif | mēnsūrātrīcĕ | mēnsūrātrīcibus |
mēnsūrātrīcĕ \men.suː.raːˈtriː.ke\ féminin
- Ablatif singulier de mensuratrix.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)