ministrais
Français
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe ministrer | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Imparfait | je ministrais | |
| tu ministrais | ||
ministrais \mi.nis.tʁɛ\
Forme de nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | ministras | ministrai |
| Génitif | ministro | ministrų |
| Datif | ministrui | ministrams |
| Accusatif | ministrą | ministrus |
| Instrumental | ministru | ministrais |
| Locatif | ministre | ministruose |
| Vocatif | ministre | ministrai |
ministrais masculin
- Instrumental pluriel de ministras.
Portugais
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe ministrar | ||
|---|---|---|
| Indicatif | Présent | |
| vós ministrais | ||
ministrais \mi.niʃ.tɾˈajʃ\ (Lisbonne) \mi.nis.tɾˈajs\ (São Paulo)
- Deuxième personne du pluriel du présent de l’indicatif de ministrar.