mirator

Latin

Étymologie

Déverbal de miror s’étonner »), dérivé de miratum, avec le suffixe -tor.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif mīrātor mīrātorēs
Vocatif mīrātor mīrātorēs
Accusatif mīrātorem mīrātorēs
Génitif mīrātoris mīrātorum
Datif mīrātorī mīrātoribus
Ablatif mīrātorĕ mīrātoribus

mīrātor \miːˈraː.tor\ masculin 3e déclinaison, imparisyllabique (pour une femme, on dit : miratrix)

  1. Admirateur.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Synonymes

Références