mustahuitti

Étymologie

Composé de musta musta ») et de huitti rallidé »).

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif mustahuitti mustahuitit
Génitif mustahuitin mustahuittien
Partitif mustahuittia mustahuitteja
Accusatif mustahuitti[1]
mustahuitin[2]
mustahuitit
Inessif mustahuitissa mustahuiteissa
Élatif mustahuitista mustahuiteista
Illatif mustahuittiin mustahuitteihin
Adessif mustahuitilla mustahuiteilla
Ablatif mustahuitilta mustahuiteilta
Allatif mustahuitille mustahuiteille
Essif mustahuittina mustahuitteina
Translatif mustahuitiksi mustahuiteiksi
Abessif mustahuititta mustahuiteitta
Instructif mustahuitein
Comitatif mustahuitteine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la troisième personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la deuxième personne du singulier, ou la
    première ou deuxième personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la troisième personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne mustahuittini mustahuittimme
2e personne mustahuittisi mustahuittinne
3e personne mustahuittinsa

mustahuitti \ˈmustɑˌhuitːi\

  1. (Ornithologie) Râle à bec jaune, oiseau de nom scientifique Zapornia flavirostra.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

mustahuitti \ˈmustɑˌhuitːi\

  1. Accusatif II singulier de mustahuitti.