nominatrix
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | nōminātrīx | nōminātrīcēs |
| Vocatif | nōminātrīx | nōminātrīcēs |
| Accusatif | nōminātrīcem | nōminātrīcēs |
| Génitif | nōminātrīcis | nōminātrīcum |
| Datif | nōminātrīcī | nōminātrīcibus |
| Ablatif | nōminātrīcĕ | nōminātrīcibus |
nōminātrīx \noː.miˈnaː.triːks\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique
- Nominatif.
Ex Platone affertur ὀνομαστική τέχνη pro Ars nominatrix, Ars imponendi rebus nomina.
— (Henri Estienne, Thesauri linguæ Græcæ, volume II, 1572, page 1321)- D’après Platon, ὀνομαστική τέχνη est cité pour l’art nominateur, l’art de donner des noms aux choses.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | nōminātrīx | nōminātrīcēs |
| Vocatif | nōminātrīx | nōminātrīcēs |
| Accusatif | nōminātrīcem | nōminātrīcēs |
| Génitif | nōminātrīcis | nōminātrīcum |
| Datif | nōminātrīcī | nōminātrīcibus |
| Ablatif | nōminātrīcĕ | nōminātrīcibus |
nōminātrīx \noː.miˈnaː.triːks\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique
- Nominatrice.
& iterum ampliat, licèt mater ſit in teſtamento patris nominatrix
— (Miguel de Reinoso, Observationes Practicæ : in quibus Multa, quæ per Controversiam in forensibus judiciis adducuntur, felici stylo pertractantur, Benedictum Secco Ferreyra, Constance, 1734, page 301)- et il ajoute encore qu’il est permis à la mère d’être la nominatrice dans le testament du père
Enim verò præclara illa virago, Athenarum nominatrix & cuſtos, non modò Thallophoros, ſed etiam Pyanophilos audire meritò debuit, quæ tum oleas, tum fabas maximopere diligebat.
— (Baldassare Bonifacio, Ludicra Historia. Opus ex omni disciplinarum genere selecta, ac iucunda eruditione refertum, Venise, 1652, page 693)- Car cette illustre gaillarde, nominatrice et gardienne d’Athènes, aurait dû à juste titre écouter non seulement les Thallophores, mais aussi les Pyanophiles, car elle aimait extrêmement les oliviers et les fèves.
Dérivés dans d’autres langues
- Français : nominatrice