nominatrix

Latin

Étymologie

Déverbal de nomino nommer »), dérivé de nominatum, avec le suffixe -trix.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Nominatif nōminātrīx nōminātrīcēs
Vocatif nōminātrīx nōminātrīcēs
Accusatif nōminātrīcem nōminātrīcēs
Génitif nōminātrīcis nōminātrīcum
Datif nōminātrīcī nōminātrīcibus
Ablatif nōminātrīcĕ nōminātrīcibus

nōminātrīx \noː.miˈnaː.triːks\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique

  1. Nominatif.
    • Ex Platone affertur ὀνομαστική τέχνη pro Ars nominatrix, Ars imponendi rebus nomina.  (Henri Estienne, Thesauri linguæ Græcæ, volume II, 1572, page 1321)
      D’après Platon, ὀνομαστική τέχνη est cité pour l’art nominateur, l’art de donner des noms aux choses.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif nōminātrīx nōminātrīcēs
Vocatif nōminātrīx nōminātrīcēs
Accusatif nōminātrīcem nōminātrīcēs
Génitif nōminātrīcis nōminātrīcum
Datif nōminātrīcī nōminātrīcibus
Ablatif nōminātrīcĕ nōminātrīcibus

nōminātrīx \noː.miˈnaː.triːks\ féminin 3e déclinaison, imparisyllabique

  1. Nominatrice.

Dérivés dans d’autres langues

Apparentés étymologiques