notenn

Étymologie

Du moyen breton notenn[1][2].

Nom commun

Singulier Pluriel
notenn notennoù

notenn \ˈnɔ.tːɛn\ féminin

  1. Note.
    • N’ eo ket lizhiri int : paperoù-embann, un notenn lakaet gant paotr kompagnunezh ar gaz…  (Roparz Hemon, Torfed Emma, in Al Liamm, no 69, juillet–août 1958, page 278)
      Ce ne sont pas des lettres : des prospectus, une note déposée par l’employé de la compagnie du gaz…
    • Kejet em eus ivez, me evit komz ha va mignon evit skrivañ e notennoù, gant kelennerien, unan anezho en deus dilezet ar gouezeleg, met fellout a ra dezhañ mirout an hengoun.  (Mikael Madeg, Ur veaj e Bro-Skos, in Al Liamm, no 134, mai-juin 1969, page 198)
      J’ai aussi rencontré, moi pour parler et mon ami pour rédiger ses notes, des enseignants, l’un d’eux a abandonné le gaélique, mais il veut préserver la tradition.
    • […] o stammennoù liesliv a lakae un notenn joaius e tristidigezh an amzer vrein.  (Vefa de Bellaing, Ar peskig ruz, in Al Liamm, no 178, septembre-octobre 1976, page 311)
      […] leurs pullovers multicolores mettaient une note joyeuse dans la tristesse du temps pourri.

Dérivés

  • adnotenn
  • notennadur
  • notennañ
  • notenner
  • notennerez
  • notenniñ

Anagrammes

  • tonenn

Références

  1. Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
  2. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 540a