occitana
Espagnol
Étymologie
- Mot apparut à partir de la locution lingua occitana utilisée dans les textes administratifs en latins au XIIIème siècle pour distinguer la "langue d'òc", de la "langue du si" (italien) et de la langue d'oïl (français) .
Forme d’adjectif
| Genre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Masculin | occitano | occitanos |
| Féminin | occitana | occitanas |
occitana \ok.θiˈta.na\ féminin
Nom commun
| Genre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Masculin | occitano | occitanos |
| Féminin | occitana | occitanas |
occitana \ok.θiˈta.na\ féminin
Prononciation
- Madrid : \ok.θiˈta.na\
- Mexico, Bogota : \ok.s(i)ˈta.na\
- Santiago du Chili, Caracas : \ok.siˈta.na\
Italien
Nom commun
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | occitano \occitano\ |
occitani \occitani\ |
| Féminin | occitana \occitana\ |
occitane \occitane\ |
occitana \Prononciation ?\ féminin
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | occitano \occitano\ |
occitani \occitani\ |
| Féminin | occitana \occitana\ |
occitane \occitane\ |
occitana \Prononciation ?\
- Féminin singulier de occitano.
Dérivés
- croce occitana (« croix occitane »)
Anagrammes
→ Modifier la liste d’anagrammes
Forme d’adjectif
| Nombre | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Masculin | occitan \ut͡siˈta\ |
occitans \ut͡siˈtas\ |
| Féminin | occitana \ut͡siˈta.no̯\ |
occitanas \ut͡siˈta.no̯s\ |
occitana [ut͡siˈtano̞] (graphie normalisée)
- Féminin singulier d’occitan.
Prononciation
- France (Béarn) : écouter « occitana [ut͡siˈtano̞] »