poent
Étymologie
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | poent | poentoù |
| Adoucissante | boent | boentoù |
| Spirante | foent | foentoù |
poent \ˈpwẽn(t)\ masculin
- Moment.
Bremañ avat, d’ar poent-se end-eeun m’en devoa ezhomm ar Stad Dieub kaout endro dezhañ ar wazed furañ, da ziazezañ ar peocʼh ha da sevel urzh ar Stad nevez, diskaret e voe ar Pennrener Arzhur Griffiths a-daol trumm gant ur cʼhleñved-kalon.
— (Oscar Mac Uilis, traduit par Yann Kerlann, Ar brezel diabarzh e 1922 ha goude, in Al Liamm, no 6, janvier-février 1948, page 46)- Mais maintenant, au moment même où l’État libre avait besoin de s’entourer des hommes les plus sages, d’établir la paix et de construire l’ordre du nouvel État, le Premier ministre Arthur Griffiths s’effondra soudainement d’une crise cardiaque.
- Point.
Dérivés
- ampoent
- daouboent
- diboent
- e poent (« à temps »)
- poent eo (« il est temps »)
- savboent
Anagrammes
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 589a