poent

Étymologie

Du moyen breton poent[1][2].

Nom commun

Mutation Singulier Pluriel
Non muté poent poentoù
Adoucissante boent boentoù
Spirante foent foentoù

poent \ˈpwẽn(t)\ masculin

  1. Moment.
    • Bremañ avat, d’ar poent-se end-eeun m’en devoa ezhomm ar Stad Dieub kaout endro dezhañ ar wazed furañ, da ziazezañ ar peocʼh ha da sevel urzh ar Stad nevez, diskaret e voe ar Pennrener Arzhur Griffiths a-daol trumm gant ur cʼhleñved-kalon.  (Oscar Mac Uilis, traduit par Yann Kerlann, Ar brezel diabarzh e 1922 ha goude, in Al Liamm, no 6, janvier-février 1948, page 46)
      Mais maintenant, au moment même où l’État libre avait besoin de s’entourer des hommes les plus sages, d’établir la paix et de construire l’ordre du nouvel État, le Premier ministre Arthur Griffiths s’effondra soudainement d’une crise cardiaque.
  2. Point.

Dérivés

Anagrammes

Références

  1. Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
  2. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 589a