privatus
Latin
Étymologie
- Substantivation du participe du verbe privo (« priver, mettre à part »).
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | privatus | privată | privatum | privatī | privatae | privată |
| Vocatif | private | privată | privatum | privatī | privatae | privată |
| Accusatif | privatum | privatăm | privatum | privatōs | privatās | privată |
| Génitif | privatī | privatae | privatī | privatōrŭm | privatārŭm | privatōrŭm |
| Datif | privatō | privatae | privatō | privatīs | privatīs | privatīs |
| Ablatif | privatō | privatā | privatō | privatīs | privatīs | privatīs |
privatus \Prononciation ?\ ; première classe
- Participe passé de privo :
- Privé, particulier, propre.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Privé, particulier, propre.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | privatus | privatī |
| Vocatif | private | privatī |
| Accusatif | privatum | privatōs |
| Génitif | privatī | privatōrum |
| Datif | privatō | privatīs |
| Ablatif | privatō | privatīs |
privatus \Prononciation ?\ masculin ; 2e déclinaison
- Personne privée, simple particulier, simple citoyen.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Références
- « privatus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- « privatus », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage