republica
Italien
Étymologie
- Du latin respublica.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| republica \re.ˈpu.bli.ka\ |
republiche \re.ˈpu.bli.ke\ |
republica \re.ˈpu.bli.ka\ féminin
- (Archaïsme) République.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Références
- « republica », dans Treccani, Dictionnaire, encyclopédie et thésaurus italien en ligne → consulter cet ouvrage
Étymologie
- Du latin res publica.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| republica \repyˈbbliko\ |
republicas \repyˈbblikos\ |
republica \repyˈbbliko\ (graphie normalisée) féminin
Apparentés étymologiques
Prononciation
- France (Béarn) : écouter « republica [Prononciation ?] »
Références
- (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → consulter cet ouvrage
Étymologie
- Du latin res publica.
Nom commun
republica \Prononciation ?\ féminin
Dérivés
- republican (vallader)
- republicaun (puter)
Notes
- Forme et orthographe du dialecte puter.
- Forme et orthographe du dialecte surmiran.
- Forme et orthographe du dialecte vallader.
Références
- Oscar Peer, Dicziunari rumantsch ladin-tudais-ch, Lia Rumantscha, Coire, 1962
- Gion Peder Thöni, Rumantsch - Surmeir. Grammatica per igl idiom surmiran, Lia Rumantscha, Coire, 1969
Forme de nom commun
| féminin | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| cas | non articulé | articulé | non articulé | articulé |
| Nominatif Accusatif |
republică | republica | republici | republicile |
| Datif Génitif |
republici | republicii | republici | republicilor |
| Vocatif | republico | republicilor | ||
republica \reˈpu.bli.ca\ féminin singulier