reteroniour

Étymologie

Dérivé de Reter Orient »), avec le suffixe -oniour.

Nom commun

Singulier Pluriel 1 Pluriel 2
reteroniour reteroniourien reteroniourion

reteroniour \re.te.rɔ̃.ˈniː.ur\ masculin (pour une femme, on dit : reteroniourez)

  1. Orientaliste.
    • Hennezh, gouiziek-bras ha reteroniour anezhañ, a oa ur cʼhristen mat kouezhet e karantez gant an Islam.  (Julien Meffre, Pircʼhirinded ar seizh sant er Cʼhouercʼhad, in Ya !, no 1050, 22 juillet 2025, page 2)
      Homme instruit et orientaliste, c’était un bon chrétien épris de l’islam.
    • En hañv e tistroas da Vro-Cʼhall kent mont da Zanmark da gemer perzh e XVvet Kendalcʼh ar reteroniourien e Kopenhagen ; eno e kejas ouzh an islamoniour hungariat meur Ignaz Goldziher (1850-1921), unan eus diazezerien ar reteroniezh skiantel en Europa, hag a skoazellas ar reteroniour yaouank en e labourioù diwar-benn Mansour al-Hallaj.  (Article Louis Massignon, sur la Wikipédia en breton, consulté le 22 juillet 2025)
      Il rentra en France l’été suivant avant de se rendre au Danemark pour participer à la XVe Conférence des orientalistes à Copenhague ; il y rencontra le grand islamiste hongrois Ignaz Goldziher (1850-1921), l’un des fondateurs de l’orientalisme scientifique en Europe, et qui aida le jeune orientaliste dans ses travaux sur Mansour al-Hallaj.

Vocabulaire apparenté par le sens