romukauppias

Étymologie

Composé de romu ferraille ») et de kauppias marchand »).

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif romukauppias romukauppiaat
Génitif romukauppiaan romukauppiaiden
romukauppiaitten
Partitif romukauppiasta romukauppiaita
Accusatif romukauppias[1]
romukauppiaan[2]
romukauppiaat
Inessif romukauppiaassa romukauppiaissa
Illatif romukauppiaaseen romukauppiaisiin
romukauppiaihin
Élatif romukauppiaasta romukauppiaista
Adessif romukauppiaalla romukauppiailla
Allatif romukauppiaalle romukauppiaille
Ablatif romukauppiaalta romukauppiailta
Essif romukauppiaana romukauppiaina
Translatif romukauppiaaksi romukauppiaiksi
Abessif romukauppiaatta romukauppiaitta
Instructif romukauppiain
Comitatif romukauppiaine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne romukauppiaani romukauppiaamme
2e personne romukauppiaasi romukauppiaanne
3e personne romukauppiaansa

romukauppias \ˈromuˌkɑupːiɑs\

  1. ferrailleur, ferrailleuse.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

romukauppias \ˈromuˌkɑupːiɑs\

  1. Accusatif II singulier de romukauppias.