saludiñ
: saludin
Étymologie
Verbe
saludiñ \sa.ˈlyː.dĩ\ Variante de saludañ.
- Saluer.
« [...]. Hiviziken eta e cʼhourcʼhemennan dʼeocʼh saludi anezañ gant doujañs, e kement lecʼh, heñ, e wreg hag e vugale. [...] ».
— (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 1, Gwalarn, 1936, page 73)- « [...]. Désormais donc je vous ordonne de le saluer avec respect, partout, lui, sa femme et ses enfants. [...] ».
― Nann ! Va mercʼh he doa aferioù da renkañ e Dulenn. Dont a raio betek amañ d’ho saludiñ.
— (Frañseza Kervendal, Enor ha bri, in Al Liamm, no 248-249, mai-août 1988, page 186)- ― Non ! Ma fille avait des affaires à régler à Dublin. Elle viendra jusqu’ici vous saluer.
Références
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 642b