saouriñ
Étymologie
Verbe
saouriñ \ˈsɔwrĩ\ transitif direct (voir la conjugaison)
- Savourer.
Bennigit me, va mamm, eme Electa, o saouriñ en a-raok levenezioù an trecʼh.
— (Ernest Hello, traduit par Arzel Even, Sell ar barner, in Al Liamm, no 30, janvier-février 1952, page 20)- « Bénis-moi, ma mère », dit Électa, savourant à l’avance les joies de la victoire.
Boutin eo pep tra etrezo, lodek ez int, holl gwitibunan, en hevelep kredenn, en hevelep feiz : evito ez eo trecʼh buhez ar spered war an danvez, lakaat a reont an arz dreist da bep tra, ha saouriñ an hevelep traoù, heugiñ an hevelep traoù.
— (Herve Gouedard, Un distrap eus buhez Max Jacob, in Al Liamm, no 409, mars-avril 2015, page 71)- Tout leur est commun, ils partagent, tous sans exception, la même croyance, la même foi : pour eux la vie de l’esprit est supérieure à la matière, ils mettent l’art au-dessus de tout, et savourent les mêmes choses, ont du dégoût pour les mêmes choses.
Dérivés
- saourapl
- saourus
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Éditions Label LN, 2021, page 662