satakunta

Étymologie

Composé de sata cent ») et de kunta communauté »).

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif satakunta satakunnat
Génitif satakunnan satakuntien
satakuntain (rare)
Partitif satakuntaa satakuntia
Accusatif satakunta[1]
satakunnan[2]
satakunnat
Inessif satakunnassa satakunnissa
Élatif satakunnasta satakunnista
Illatif satakuntaan satakuntiin
Adessif satakunnalla satakunnilla
Ablatif satakunnalta satakunnilta
Allatif satakunnalle satakunnille
Essif satakuntana satakuntina
Translatif satakunnaksi satakunniksi
Abessif satakunnatta satakunnitta
Instructif satakunnin
Comitatif satakuntine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la troisième personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la deuxième personne du singulier, ou la
    première ou deuxième personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la troisième personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne satakuntani satakuntamme
2e personne satakuntasi satakuntanne
3e personne satakuntansa

satakunta \ˈsɑtɑˌkuntɑ\

  1. Centaine.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

satakunta \ˈsɑtɑˌkuntɑ\

  1. Accusatif II singulier de satakunta.