solitarie
Italien
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | solitario \so.li.ˈta.rjo\ |
solitari \so.li.ˈta.ri\ |
| Féminin | solitaria \so.li.ˈta.rja\ |
solitarie \so.li.ˈta.rje\ |
solitarie \so.li.ˈta.rjie\
- Féminin pluriel de solitario.
Forme de nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| solitaria \so.li.ˈta.rja\ |
solitarie \so.li.ˈta.rje\ |
solitarie \so.li.ˈta.rje\ féminin
- Pluriel de solitaria.
Anagrammes
→ Modifier la liste d’anagrammes
Latin
Étymologie
- Dérivé de solitarius, avec le suffixe -e.
Adverbe
solitarie \Prononciation ?\
- Solitairement.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Forme d’adjectif
solitarie \Prononciation ?\
- Vocatif masculin singulier de solitarius.
Références
- « solitarie », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage