stunda
: stundā
Étymologie
- Emprunt à une langue germanique. Voir l’allemand Stunde.
Nom commun
| Singulier | Pluriel | |
| Nominatif | stunda | stundas |
|---|---|---|
| Accusatif | stundu | stundas |
| Génitif | stundas | stundu |
| Datif | stundai | stundām |
| Instrumental | stundu | stundām |
| Locatif | stundā | stundās |
| Vocatif | stunda | stundas |
stunda \Prononciation ?\ féminin
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Verbe
| Conjugaison de stunda | Actif | Passif |
|---|---|---|
| Infinitif | stunda | stundas |
| Présent | stundar | stundas |
| Prétérit | stundade | stundades |
| Supin | stundat | stundats |
| Participe présent | stundande | — |
| Participe passé | — | — |
| Impératif | stunda | — |
stunda \Prononciation ?\ intransitif
- Approcher, devenir proche.
Références
- Thekla Hammar, Svensk-fransk ordbok, 1936, 1re édition → consulter cet ouvrage (962)
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
stunda \Prononciation ?\ féminin
Variantes
Références
- Rudolf Schützeichel, Althochdeutsches Wörterbuch, Max Niemeyer Verlag, Tübingen, 1989, 4e édition revue