tanuká

Étymologie

Dérivé de tanuk (« boutade »).

Verbe

Personne Présent Passé Futur
1re du sing. tanuká tanukayá tanukatá
2e du sing. tanukal tanukayal tanukatal
3e du sing. tanukar tanukayar tanukatar
1re du plur. tanukat tanukayat tanukatat
2e du plur. tanukac tanukayac tanukatac
3e du plur. tanukad tanukayad tanukatad
4e du plur. tanukav tanukayav tanukatav
voir Conjugaison en kotava

tanuká \tanuˈka\ intransitif

  1. Faire une boutade.

Prononciation

Références