tizan

Étymologie

Du moyen breton tisan[1][2].

Nom commun

Mutation Singulier Pluriel 1 Pluriel 2
Non muté tizan tizanioù tizanoù
Adoucissante dizan dizanioù dizanoù
Spirante zizan zizanioù zizanoù

tizan \tiː.zãn\ masculin

  1. (Boisson) Tisane.
    • Un evaj tomm avat, a rankit da gemerout a-barzh mont d’ ho kwele. Ur podad tizan bent berv a zo, el ludu broud, war oaled ar gegin hag ez an raktal d’ e gercʼhat.  (Yeun ar Gow, Cʼhoar Soudard Kiberen, in Al Liamm, no 115, mars-avril 1966, page 113)
      Mais vous devez prendre une boisson chaude avant d’aller au lit. Il y a un pot de tisane de menthe bouillante, dans la braise, dans l’âtre de la cuisine et je vais le chercher tout de suite.

Anagrammes

Références

  1. Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
  2. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 726a