torosenn
Étymologie
- Torossenn (torocenn, déb. XVIe)[1], s. f., accident de terrain, anfractuosité, de toross- + -enn.
Nom commun
| Mutation | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Non muté | torosenn | torosennoù |
| Adoucissante | dorosenn | dorosennoù |
| Spirante | zorosenn | zorosennoù |
torosenn \tɔ.ˈrɔ.sːɛn\ féminin
Dérivés
- torosennadur
- torosennek
- torosennus
Références
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Douarnenez, Le Chasse-Marée, 2003, p. 730b.