trubuilhañ
: trubuilhan
Étymologie
Verbe
| Mutation | Infinitif |
|---|---|
| Non muté | trubuilhañ |
| Adoucissante | drubuilhañ |
| Spirante | zrubuilhañ |
trubuilhañ \try.ˈby.ljã\ transitif direct (voir la conjugaison), base verbale trubuilh- (pronominal : en em drubuilhañ)
- Troubler, ennuyer, importuner.
— « Deomp d’ar cʼhraou! Lom, d’ar cʼhraou! da sachañ hardi war lost ar pemocʼh ha da drubuilhañ ar yer war o cʼhlud. »
— (Jakez Riou, An ti satanazet, Skridoù Breizh, 1944, page 129)- — « Allons à la crèche ! Guillaume, à la crèche ! pour tirer hardiment sur la queue des cochons et importuner les poules sur leur perchoir. »
Piv a gredfe hiviziken he zrubuilhañ ?
— (Langleiz, Mouezh an eostig in Tristan hag Izold, Éditions Al Liamm, 1972, page 137)- Qui oserait désormais l’importuner.
Variantes dialectales
- trebuilhañ (breton vannetais)
Dérivés
- didrubuilhañ
Références
- ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
- ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, page 750a