vanära
Étymologie
- Dérivé de ära, avec le préfixe van-.
Nom commun
| Commun | Indéfini | Défini |
|---|---|---|
| Indénombrable | vanära | vanäran |
vanära \Prononciation ?\ commun
Verbe
| Conjugaison de vanära | Actif | Passif |
|---|---|---|
| Infinitif | vanära | vanäras |
| Présent | vanärar | vanäras |
| Prétérit | vanärade | vanärades |
| Supin | vanärat | vanärats |
| Participe présent | vanärande | — |
| Participe passé | — | vanärad |
| Impératif | vanära | — |
vanära \Prononciation ?\ transitif
Dérivés
Références
- Thekla Hammar, Svensk-fransk ordbok, 1936, 1re édition → consulter cet ouvrage (1025)