vebandá
Étymologie
- Dérivé de vebá (« obliger »).
Verbe
| Personne | Présent | Passé | Futur |
|---|---|---|---|
| 1re du sing. | vebandá | vebandayá | vebandatá |
| 2e du sing. | vebandal | vebandayal | vebandatal |
| 3e du sing. | vebandar | vebandayar | vebandatar |
| 1re du plur. | vebandat | vebandayat | vebandatat |
| 2e du plur. | vebandac | vebandayac | vebandatac |
| 3e du plur. | vebandad | vebandayad | vebandatad |
| 4e du plur. | vebandav | vebandayav | vebandatav |
| voir Conjugaison en kotava | |||
vebandá \vɛbanˈda\ ou \vebanˈda\ bitransitif
Prononciation
- France : écouter « vebandá [vɛbanˈda] »
Références
- « vebandá », dans Kotapedia