victus

Français

Étymologie

(Siècle à préciser) Du latin victus vaincu »), conservé dans la langue scolastique.

Adjectif

Invariable
victus
\Prononciation ?\

victus \Prononciation ?\ masculin et féminin identiques

  1. Vaincu.
    • Je suis victus, je le confesse.  (Lafontaine)

Références

Latin

Étymologie

(Nom commun) Déverbal de vivo vivre »), dérivé de victum, avec le suffixe -us, -us.

Forme de verbe

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif victus victă victum victī victae victă
Vocatif victe victă victum victī victae victă
Accusatif victum victăm victum victōs victās victă
Génitif victī victae victī victōrŭm victārŭm victōrŭm
Datif victō victae victō victīs victīs victīs
Ablatif victō victā victō victīs victīs victīs

victus \vi.ktus\ ; première classe

  1. Participe passé de vinco vaincre »)
    1. Vaincu, surpassé, dompté, fléchi, désarmé.
      • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
    2. Qui n'a pas réussi, dont les vœux n'ont pas été exaucés, infortuné, abattu.
      • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Antonymes

Apparentés étymologiques

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif victŭs victūs
Vocatif victŭs victūs
Accusatif victum victūs
Génitif victūs victuum
Datif victūi
ou victū
victibus
Ablatif victū victibus

victus \Prononciation ?\ masculin

  1. Nourriture, aliments, subsistance.
    • unusquisque ei aliquid, fraudans se ipse victu suo, contulit  (Live. 2)
      chacun, se privant de lui-même d'un peu de nourriture, lui apporta quelque chose.
  2. (Droit) Aliment, entretien, pension alimentaire.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
  3. Régime, alimentation, façon de vivre, genre de vie, conduite, habitudes.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Dérivés

  • victualia vivres, aliments, victuailles »)
  • victuālis relatif à la nourriture, alimentaire »)

Références