vortaro

Espéranto

Étymologie

(1887) Attesté dans Unua Libro de Louis-Lazare Zamenhof. Composé de la racine vort (« mot »), du suffixe -ar- (« groupe ») et de la finale -o (substantif).

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif vortaro
\vor.ˈta.ro\
vortaroj
\vor.ˈta.roj\
Accusatif vortaron
\vor.ˈta.ron\
vortarojn
\vor.ˈta.rojn\

vortaro \vor.ˈta.ro\

  1. Dictionnaire.
    • Kiu volas perfektiĝi en Esperanto, al tiu mi rekomendas la diversajn lernolibrojn kaj vortarojn  (Antaŭparolo)
      Qui veut se perfectionner en espéranto, à celui-là, je recommande les divers manuels et dictionnaires…
    • Sed, prezentante parton de la fundamento, tiuj ĉi arĥaismoj neniam estos elĵetitaj, sed ĉiam estos presataj en ĉiuj lernolibroj kaj vortaroj samtempe kun la formoj novaj,…  (Antaŭparolo)
      Mais, présentant un partie de la fundamento, ces archaïsmes ne seront jamais éjectés, mais seront toujours imprimés dans tous les manuels et dictionnaires en même temps que les formes nouvelles, …

Apparentés étymologiques

→ voir la catégorie Mots en espéranto comportant la racine vort 

Vocabulaire apparenté par le sens

  • vortaro figure dans le recueil de vocabulaire en espéranto ayant pour thème : groupe.
  • leksikono lexique »)

Prononciation

Voir aussi

  • vortaro sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto) 

Étymologie

De l’espéranto vortaro.

Nom commun

Singulier Pluriel
vortaro
\Prononciation ?\
vortari
\Prononciation ?\

vortaro \vɔr.ˈta.rɔ\

  1. Dictionnaire.

Synonymes