wołacz
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | wołacz | wołacze |
| Vocatif | wołaczu | wołacze |
| Accusatif | wołacz | wołacze |
| Génitif | wołaczu | wołaczy |
| Locatif | wołaczu | wołaczach |
| Datif | wołaczowi | wołaczom |
| Instrumental | wołaczem | wołaczami |
wołacz \ˈvɔwaʧ̑\ masculin
- (Grammaire) Vocatif.
Wołaczem rzeczownika „Litwa” zaczyna się utwór „Pan Tadeusz”.
- Pan Tadeusz commence par le substantif « Lituanie » au vocatif.
Prononciation
- Pologne : écouter « wołacz [Prononciation ?] »
Voir aussi
- wołacz sur l’encyclopédie Wikipédia (en polonais)