wystarczający

Étymologie

De wystarczać (« suffire ») ; plus avant, de starczyć (« suffire »).

Adjectif

Nombre Cas Masculin
animé		 Masculin
inanimé		 Neutre Féminin
Singulier Nominatif wystarczający wystarczające wystarczająca
Vocatif
Accusatif wystarczającego wystarczający wystarczającą
Génitif wystarczającego wystarczającej
Locatif wystarczającym
Datif wystarczającemu
Instrumental wystarczającym wystarczającą
Pluriel Nominatif wystarczająci wystarczające
Vocatif
Accusatif wystarczających
Génitif wystarczających
Locatif
Datif wystarczającym
Instrumental wystarczającymi

wystarczający \vɨs.tar.t͡ʂaˈjɔn.t͡sɨ\

  1. Suffisant.

Prononciation

Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.