zìjn

Voir aussi : zijn, zíjn, zíj́n, zìj̀n

Néerlandais

Forme de pronom

zìjn \zən\

  1. (Désuet) Forme emphatique de zijn ; normalement écrit zíj́n ou zíjn avec l’orthographe de 1995 ou 2006.
    • Niets, niets verbidt dien marm'ren onheilstichter;
      zìjn macht verbreekt geen macht, van mensch, van held, of God...
       (Bernardus Gertrudes de Vries van Heyst, « Immortellen », dans De Tijdspiegel, no 40, 1883)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)